สุนัขยุคดึกดำบรรพ์และวิวัฒนาการ

นับตั้งแต่มนุษย์ได้มีการนำสัตว์มาเลี้ยง สุนัขถือเป็นสัตว์เลี้ยงที่มีความซื่อสัตย์ที่สุด สุนัขเป็นสัตว์ที่มีความคุ้นเคยและใกล้ชิดกับคนจนได้รับสมญาว่า เป็นเพื่อนที่แสนดีของมนุษย์ ทว่าสมัยก่อนที่สุนัขจะเข้ามาร่วมชายคาเดียวกับมนุษย์นั้น พวกมันต้องใช้เวลาในการวิวัฒนาการยาวนานเป็นสิบล้านปี เมื่อ 37 ในทวีปอเมริการเหนือ 

 

สุนัขดึกดำบรรพ์

 

จากสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่ชื่อ เฮสเพอโรคูโอน (Hesperocyon) ซึ่งเป็นสัตว์กินเนื้อลำตัวยาว 90 เซนติเมตร รูปร่างคล้ายพังพอนขนาดใหญ่ หางค่อนข้างยาว ขาสั้น ซึ่งบอกให้รู้ว่า พวกมันไม่ใช่นักวิ่งที่รวดเร็ว แต่เนื่องจากในยุคนั้นพื้นที่ส่วนใหญ่ของโลกถูกปกคลุมด้วยผืนป่า การมีฝีเท้าเร็วจึงยังไม่ใช้สิ่งจำเป็นนัก แต่พวกเฮสเพอโรคูโอนน่าจะพัฒนาทักษะในการดมกลิ่นเพื่อใช้ค้นหาเหยื่อในป่ามากกว่า

ราว 30 ล้านปีที่แล้ว พวกเฮสเพอโรคูโอนได้ปรับตัวจนเกิดสายพันธุ์ใหม่ๆหลายชนิด เช่น พวกอาไคโอคูโอน (Archaeocyon) ที่ดูคล้ายหมาไม้และฟลาโอคูโอน (Phlaocyon)ซึ่งมองดูคล้ายแรคคูนผสมสุนัข สัตว์เหล่านี้ได้มีการพัฒนารูปร่างให้เหมาะสมกับสภาพแวดล้อมที่เริ่มเปลี่ยนแปลงจากพื้นป่ากลายมาเป็นทุ่งหญ้ามากขึ้น อย่างไรก็ตาม รูปร่างของพวกมันก็ยังคงดูแตกต่างจากสุนัขในปัจจุบันอยู่มาก จนกระทั่งเมื่อ 28 ล้านปีที่แล้ว ซึ่งเป็นยุคที่ทุ่งหญ้าขนาดใหญ่เข้าแทนที่ผืนป่า พวกสุนัขดึกดำบรรพ์ก็ได้ปรับตัวให้มีช่วงขาที่ยาวขึ้นและเดินโดยใช้ปลายเท้า เพื่อช่วยให้พวกมันสามารถไล่ล่าเหยื่อชนิดใหม่ๆ เช่น กวางและแอนทีโลปยุคแรก ที่หากินในทุ่งหญ้าได้ พวกสุนัขดึกดำบรรพ์เหล่านี้ได้แก่ พวกซุนคาเฮคาทันซึ่งมีรูปร่างยาวและช่วงขาที่ยาวขึ้น สรีสระของมันแสดงถึงการเป็นนักล่าที่ปราดเปรียว ขณะเดียวกันก็ได้พัฒนารูปแบบของฟันและเขี้ยวให้เหมาะแก่การสังหารมากยิ่งขึ้น นักโบราณชีววิทยาสันนิษฐานว่า สัตว์เหล่านี้น่าจะอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงแบบเดียวกับสุนัขป่าในปัจจุบัน

 

สุนัขดึกดำบรรพ์

 

ต่อมาเมื่ออากาศของโลกเริ่มหนาวเย็นและแห้งแล้งลงในช่วงครึ่งหลังของยุคพลีสโตซีน สัตว์กินพืชขนาดใหญ่ที่เชื่องช้าหลายชนิดก็ได้สูญพันธุ์ไป ทำให้พวกสุนัขดึกดำบรรพ์ขนาดใหญ่อย่างพวกเอพิคูโอน ต้องสูญพันธุ์ตามเหยื่อของพวกมันไปด้วย ในขณะที่พวกสุนัขดึกดำบรรพ์กลุ่มยูคูโอนซึ่งมีขนาดเล็กกว่า สามารถปรับตัวเข้ากับความเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศได้ดีกว่า นอกจากนี้พวกมันยังมีฟันที่เหมาะสำหรับการเคี้ยวทั้งเนื้อสัตว์และพืช จึงทำให้พวกยูคูโอนอยู่รอดมาได้ โดยสุนัขดึกดำบรรพ์เหล่านี้ได้วิวัฒนาการเป็นสายพันธุ์ใหม่ๆ หลายชนิดและกลายเป็นต้นกำเนิดของสัตว์ตระกูลสุนัขในยุคปัจจุบันส่วนใหญ่ ซึ่งรวมถึง สุนัขป่า หมาป่าโคโยตี้และหมาป่าแจ๊คเคิล

 

สุนัขดึกดำบรรพ์

 

ทั้งนี้จากหลักฐานทางโบราณคดีระบุชัดว่า สุนัขป่าคือสัตว์ชนิดแรกที่มนุษย์นำมาเลี้ยง และเมื่ออารยธรรมของมนุษย์เจริญก้าวหน้าขึ้น พวกเขาก็ได้ทำการพัฒนาสายพันธุ์ของสุนัขให้มีความหลากหลายตามความต้องการจนเกิดเป็นสุนัขสายพันธุ์ต่างๆ ตั้งแต่ พูดเดิ้ลขนฟูตัวเล็กๆ บลูด๊อกหน้าย่น โดเบอร์แมนขายาวขนเกรียน ไปจนถึงเซนเบอร์นาร์ดที่หนัก 100 กว่ากิโลกรัม ซึ่งสุนัขเลี้ยงแทบทุกสายพันธุ์ในปัจจุบันล้วนสืบเชื้อสายมาจากสุนัขป่าทั้งสิ้น

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *